Türklerin hayatının her devrelerinde, İslamiyet’i kabulünden önce ve sonrasında toplumsal yardımlaşma ve birlik her zaman önemli bir yere sahipti. Osmanlı tarihçileri sosyal güvenlik uygulamalarını, Orta Asya, Anadolu Selçuklu, Osmanlı ve Türkiye Dönemi olarak incelemişlerdir. Türk tarihinin ilk dönemleri Orta Asya’da başlamış ve burada yer alan yardımlaşma ve sosyal değerler gelişerek diğer dönemlere kadar zenginleşmiştir.

Osmanlı zamanında toplumsal hayatta vakıflar önemli kuruluşlardır. Vatandaşların birlik ve beraberlik içinde yaşamalarında toplumsal yardımlaşmanın payı büyüktür. Zengin kimseler yoksul vatandaşlara yardımda bulunur, yoksullarda zenginlere karşı haset içinde olmazlardı. Türkler İslamiyet’ten çok önce bile iyilik, dayanışma ve yardım sağlamak amacıyla kurdukları vakıflara sahiptiler. İslamiyet’ten önce bu kadar önem verdikleri yardımlaşmaya Müslüman olduktan sonra daha fazla önem vermişlerdir.

Osmanlı’da toplumun sosyal ve ekonomik seviyesinin yükseltilmesinde bu yardımlaşmanın ve vakıfların önemli bir yeri vardır. Sosyal yardımlaşma sadece padişahın yardımları ile değil ülkede bulunan varlıklı insanlarında yardımları ile gelişmiştir. Osmanlı toplumunda uygulanan bu yardımlaşma sayesinde vatandaşlar birlik ve beraberlik içinde huzur dolu bir hayat sürmüşlerdir. Vatandaşların huzurlu yaşamaları devletine daha bağlı olmalarını beraberinde getirmiştir.