Bayramın gelmesiyle birlikte akıllara şeker, çikolata ve harçlık kavramları gelmektedir. Bunların yanı sıra Türkler’de pek yaygın olan el öpme âdeti de genellikle bayramlarda yerine getirilen bir davranış olarak karşımıza çıkmaktadır. İslam dininde el öpmenin yeri olup olmama konusunda bir takım düşünceler ortaya atılmıştır ve atılmaya devam edecektir.

Din adamlarının pek çoğu el öpme adetinin dini bir sembol olarak yeri olmadığını söylemektedir. Din adamları bir insanın başka bir kişinin elini öpmesinin tek amacı olarak saygıyı kabul etmişlerdir. Böyle olmasını da tavsiye etmektedirler. Yani karşımızdaki kişinin maddi durumu çok iyi diye elinin öpülmesini İslam dininde bulunan eşitlik kavramıyla ters düşeceği için doğru bulmamaktadır. Büyük insanların elinin öpülmesi gerçekte saygıyı göstermek üzere ortaya çıkan bir semboldür.

Toplumumuzda, yaşı küçükler kendinden büyüklerin ellerini öperek alnına kondururlar. Çoğunlukla bayram zamanlarında gösterilen bu davranış karşılığında çocuklar harçlık alırlar. İslamiyet’in ilk dönemlerinde de Müslüman insanların el öptükleri rivayet edilmiştir. Sahabilerin Efendimiz’in ellerini öptükleri de bu rivayetler arasındadır. Batılı toplumlarda ise el öpmek 17. yy’da Lehistan-Litvanya Birliği’nde ortaya çıkmıştır.