Çocuklar anne ve babalarına Allah tarafından verilen emanetlerdir. Anne ve babalar evlatlarını canları gibi sever, onların başına gelebilecek her türlü kazalardan ve belalardan korumaya çalışır, yeri geldiğinde kendinden önce evlatlarına yedirirler ve kendilerinden çok onları düşünürler. Anne ve babaların bu özellikleri onların en tabii duygularıdır. Yalnız evlatlara gösterilebilecek en büyük fedakarlık, gerçek şefkat onu manevi yönden huzurlu bir geleceğe gidişini garanti altına almaktır.

Ebeveynlerin manevi sohbetlere giderek buralarda feyiz alıp çocuklarını bu atmosferden mahrum bırakmaları annelik ve babalık şefkatiyle asla bağdaşamaz. Annelerin ve babaların sohbetten edindikleri bilgileri, aldıkları lezzeti, güzel bir dille ve sevecen bir tavır içerisinde evlatlarının seviyesine inerek onlara da bu lezzeti tattırmaları gerekmektedir. Bu yüzden çocukların yaşlarına ve seviyelerine göre sohbet grupları oluşturularak tüm bu güzelliklerden nasiplerini almalarını sağlamak gereklidir. Evlatlara ‘daha erken’ diyerek manevi sohbetlerden mahrum bırakmak, onlara karşı yapılan en büyük yanlışlardan birisidir.

Çocuklara sohbet edecek kimselerin, onların ruh halinden iyi anlamaları gerekmektedir. Bu konuda en güzel örnek Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.)’dir.